Η Ιουλίετα του Ρομέου: Ο ήλιος που τυφλώνει τα πάντα
Για τον Ρομέο, η Ιουλίετα δεν είναι απλώς όμορφη· είναι το οντολογικό πρότυπο της ομορφιάς. Η αντίληψή του είναι άμεση και απόλυτη:
- «Πολύ ωραία, πολύ σοφή, ασοφήτως ωραία»—υπερβαίνει τις κατηγορίες που περιέχουν άλλες γυναίκες.
- «Ο ήλιος»—είναι η πηγή του φωτός και της ζωής· το φεγγάρι (Ροζαλίν) είναι «φθονερό» και «χλωμό».
- Απειλεί τον θάνατο για να είναι κοντά της (η μπαλκόνι, ο τάφος). Η παρουσία της ανακατευθύνει τον κόσμο του.
Ο Ρομέο δεν αγαπάει τα *χαρακτηριστικά* της· αγαπάει την *ολοκληρότητά* της. Είναι το σταθερό σημείο στον χαотиκό κόσμο του. Αυτό το απολύτως είναι ρομαντικό—και τραγικά εύθραυστο.