| Πτυχή | Κλασική Αναγεννησιακή Δράμα (14ος–17ος αι.) | Σύγχρονο Δράμα (τέλη 19ου αι.–παρόν) |
|---|---|---|
| Πηγές | Ελληνικά/Ρωμαϊκά κλασικά, μυθολογία, ιστορία | Σύγχρονη ζωή, ψυχολογία, κοινωνικά ζητήματα |
| Θέματα | Ολιστικά: μοίρα, τιμή, έρωτας, προδοσία | Συγκεκριμένα: αποξένωση, ταυτότητα, πολιτική, αβσουλτισμός |
| Γλώσσα | Ποιητικό στίχος, υψωμένη ρητορική, μονόλογοι | Προσά, λαϊκή γλώσσα, σπαραγμένοι διάλογοι |
| Δομή | Πέντε πράξεις, γραμμική, αιτιολογική | Μη-γραμμική, ανοιχτό τέλος, κυκλική, σπαραγμένη |
| Χαρακτήρας | Αρχέτυπος, ευγενικός, υπερφυσικός | Συνήθιστος, πολύπλοκος, αντι-ηρωϊκός, εσωτερικός |
| Σκηνοθέτηση | Πλεονάζουσες σκηνές, στολές, θεάμα | Μινιμαλιστική, προληπτική, εννοιολογική |
| Ρόλος Κοινού | Παθητικοί παρατηρητές καθρεφτούμενου κόσμου | Ενεργοί ερμηνευτές· μερικές φορές συμμετέχοντες |
| Φιλοσοφία | Ταξινόμιση, ιεραρχία, κοσμική δικαιοσύνη | Αβεβαιότητα, σχετικότητα, υπαρξιακός ερώτημα |
Το σύγχρονο δράμα δεν απορρίπτει το παρελθόν—το ερωτά.