Η κινηματογραφική ερμηνεία του 2004 του A Series of Unfortunate Events (καλύπτει τα πρώτα τρία βιβλία) ολοκληρώνεται όχι με λύση, αλλά με μια συγκεκριμένη, πικρή εικόνα: τα ορφανά Baudelaire — Violet, Klaus και Sunny — φεύγουν με τον κύριο Poe προς έναν νέο κήδεμονα.
Το τελευταίο σχήμα του Count Olaf (το γάμος, η θεατρική trupα, ο σύμπρακτορας) αποτυγχάνει. Αλλά φεύγει — πάλι. Οι γονείς των παιδιών επιβεβαιώνονται νεκροί. Το σπίτι τους χαθεί. η δικαιοσύνη είναι ατελής. Ωστόσο, το τελευταίο σκαλίσμα τους δείχνει σε ένα αυτοκίνητο, κατευθυνόμενο προς τον Θείο Monty — έναν απομακρυσμένο συγγενή, ερπετολόγο, άντρα με σπίτι γεμάτο εφευρέσεις και ερπετά και, κρίσιμα, καλοσύνη.
Τιμά τον τόνο των βιβλίων: Ο κόσμος του Snicket είναι άδικος, αβσούρδος και επικίνδυνος — αλλά η αδελφική αγάπη είναι η σταθερά. Η ταινία τη διατηρεί: τα τρία κουτιούνται μαζί, φυσικά κοντά, συναισθηματικά συγχρονισμένα.
Απορρίπτει ψευδή κλείσιμο: Καμία «ζήσαν καλά και ευτυχισμένοι». Ο Monty θα πεθάνει (βιβλίο 4). Ο Olaf θα επιστρέψει. Η ταινία εμπιστεύεται το κοινό να καταλάβει: η ασφάλεια είναι προσωρινή; η οικογένεια είναι η μόνη μόνιμότητα.
Οπτικοποιεί την ανθεκτικότητα: Η Sunny δαγκώνει. Ο Klaus διαβάζει. Η Violet εφευρίσκει. Στο αυτοκίνητο, ήδη προετοιμάζονται για την επόμενη καταστροφή. Η ικανότητά τους είναι η πανοπλία τους.
Η ταινία συγχωνεύει τα βιβλία 1–3, συντομεύει υποπλοκές, εφευρίσκει το κλίμαξ «γάμου-παιχνιδιού». Αλλά το τέλος — το αυτοκίνητο, ο δρόμος, το αβέβαιο μέλλον — είναι πιστό στην καρδιά της σειράς. Ο Lemony Snicket (Jude Law, αφηγούμενος) κλείνει με την υπογραφή του: «Ο κόσμος είναι ήσυχος εδώ.» Δεν είναι. Αλλά τα παιδιά φτιάχνουν τη δική τους ησυχία.
Ένα franchise-starter τέλος που τολμά να είναι μελαγχολικό. Σπάνιο. Μπραβό. Σωστό.