Η υπόθεση ότι ο Hamlet και ο Claudius είναι "unscrupulous antagonists" είναι λάθος. Είναι, στην πραγματικότητα, principled opponents που μαχούνται για αντιθέτες αλλά βαθιά δεσμευμένες πεποιθήσεις.
Ο Hamlet ζητά να εκδικήσει τη δολοφονία του πατέρα του, πιστεύοντας ότι δρά δικαίως. Μαχείται με ηθικά και υπαρξιακά δίλημμα, καθυστερώντας δράση για να διασφαλίσει δικαιοσύνη και όχι απλή εκδίκηση. Οι monologues του αποκαλύπτουν συνείδηση βαθιά δεσμευμένη στο σωστό και λάθος.
Ο Claudius,Nachdem usurped τον θρόνο μέσω αδελφοκτονίας, μαχείται για να διατηρήσει τη δύναμή του και επιβίωσή του. Ενώ η αρχική του πράξη ήταν κακόβουλη, οι επόμενες δράσεις του προέρχονται από self-preservation και πολιτικό υπολογισμό — χαρακτηριστικά ριψοκίνδυνου ηγέτη, αλλά όχι unprincipled στο νόημα της απουσίας κώδικα.
Unscrupulous υποδηλώνει πλήρη απουσία ηθικών αρχών. Και οι δύο ανδρες λειτουργούν μέσα σε πλαίσια τιμής, καθήκοντος, και πεποιθήσεων — ο Hamlet από συνείδηση, ο Claudius από στέφανος. Η σύγκρουσή τους είναι τραγική ακριβώς επειδή και οι δύο πιστεύουν ότι μαχούνται για το σωστό, καθιστώντας τους principled adversaries.