Η αγάπη του Ρόμεο στο «Ρόμεο και Ιουλίεττα» είναι μια δύναμη της φύσης—καλλονή, τυφλωτική και τελικά καταστροφική. Τα χαρακτηριστικά της:
Αγάπη από την πρώτη ματιά στο μπαλ του Καπιγιόλι· η Ροζαλίν ξεχάστηκε σε μια καρδιά.
Η Ιουλίεττα ως ήλιος, άστρα, τελειότητα—«Ω, αυτή διδάσκει τους φωτίες να κάψουν φωτεινότερα!»
Μυστικός γάμος μέσα σε ώρες· ντύελο με τον Τίμπαλτ που κινηθείκε από πάθος και όχι από λογική· αυτοκτονία από εκνευρισμό.
Η εχθρότητα, τα παρεξήγημα και τα εκνευριστικά πράγματα οδηγούν σε διπλό θάνατο.
Τον ωρίμασε από Πετραρκιστά ποιητή (Ροζαλίν) σε βαθύ, θυσιαστικό εραστή.
Ξεπερνά την μισοπωνία Μονταγκιού/Καπιγιόλι· ο θάνατός τους συμφιλιώνει τις οικογένειες.
Αποτρεπτικό μύθο για τον ακατάσχετο πάθος· μαρτύριο της δύναμης της αγάπης να ξεπερνά τον θάνατο.
Ο Ρόμεος αγαπάει όχι σοφά, αλλά πάρα πολύ—και σε αυτή την υπερβολή γίνεται ο αθάνατος αρχέτυπος της αγάπης.