Στη Πράξη 3, Σκηνή 3 (συχνά αخطαριθμημένη· η απειλή συμβαίνει στην Πράξη 4, Σκηνή 1 με τον Ιερέα Λω렌zo, και στην Πράξη 3, Σκηνή 5 με τη μητέρα της), οι δηλώσεις της Ιουλίετας ("I long to die," "If all else fail, myself have power to die") αποκαλύπτουν:
Αισθάνεται καταστροφικά· δεν υπάρχει μεσαίο έδαφος. Αγάπη και πένθος είναι απόλυτα.
Ως 13–14χρονη ευγενής, έχει μηδενική νομική/κοινωνική εξουσία. Η αυτοκτονία είναι η μονή επιλογή που μπορεί να πάρει μόνη της.
Ο Ρωμέο είναι ο κόσμος της. Χωρίς αυτόν, ζωή = θάνατος. Η απειλή είναι περιγραφική, όχι απλώς θεατρική.
Η προπετής φύση της (κοινή με τον Ρωμέο) οδηγεί στη διπλή αυτοκτονία. Ενεργεί· δεν περιμένει.
Ο Ρωμέο φιλοσοφεί (Πράξη 3, Σκ 3: "What sorrow craves acquaintance at my hand?"); η Ιουλιέτα ενεργεί (ζητάει τον Ιερέα, πίνει το φίλτρο). Είναι η πραγματική ρομαντική.
Αντιτάσσεται στον πατέρα, την τροφός, την Εκκλησία, τον νόμο — η πιστότητα στον Ρωμέο ξεπερνά τα πάντα.
Ο Σέικσπηρ κάνει την απειλή της ψυχολογικά πιστευτή, όχι μελοδραματική: ένα παιδί-γυναίκα κλεισμένη από τη φυλετ, το πατριαρχείο και την μοίρα.