Τα στόχια με τα οποία εξασκούνταν οι υποπτένοχοι ονομάζονταν κουιντέιν.
Ένα κουιντέιν ήταν ένας ξύλινος στύλος με ένα στόχο στην إحدى άκρη και ένα κινούμενο μπράτσο (συχνά σακούλι άμμου ή ασπίδα) στην άλλη. Ο υποπτένοχος επετίθετο με λόγχη· αν χτυπούσε ακριβώς το στόχο, το μπράτσο γυρίζαγαν πίσω και τον χτυπούσε—δοκιμάζοντας τόσο την ακρίβεια όσο και την αποφυγή.
Υπήρχαν και άλλα στίγματα εξάσκησης, αλλά το κουιντέιν είναι το πιο διάσημο και εμβληματικό.