Κατά την πολιορκία της Σαραγιοσά το 1993-94, η Susan Sontag σκηνοθέτησε το Waiting for Godot σε ένα θέατρο φωτεινό από κεριά. Για τους ηθοποιούς και το κοινό—ζωντανά κάτω από πυρά σναϊπερ, βομβαρδισμούς, λιμό—το έργο του Beckett δεν ήταν απορία· ήταν ντοκιμαντέρ.
Η ατελείωτη, ακατάληπτη αναμονή των τζαμπα.reflectεί την αναμονή των πολιτών για νερό, την αποφυγή οβών, την αναμονή για τις σωρείες του ΟΗΕ, την αναμονή για το τέλος του πολέμου. «Δεν συμβαίνει τίποτα, κανείς δεν έρχεται, κανείς δεν φεύγει, είναι φρικτό» ήταν το καθημερινό τους ημερολόγιο. Ωστόσο, η εμμονική επιμονή του έργου—ο Vladimir και ο Estragon συνεχίζουν—πρόσφερε ριζικό παράδειγμα ανθεκτικότητας. Να το παίξεις σήμαινε: Είμαστε ακόμα εδώ. Μιλάμε ακόμα. Αναμένουμε ακόμα, μαζί. Μετέρφρασε την απελπισία σε κοινή, ανυπέρβλη τελετή επιβίωσης.