Το θαλάμιο θέατρο—μικρή κλίμακα, μινιμαλιστικό, κοντά στο κοινό—απαιτεί σενάρια που ευδοκιμούν στην οικειότητα. Δύο αβσούρδινες αριστούργηματα ταιριάζουν τέλεια: η φιλοσοφική τους πυκνότητα και η γλωσσική τους ακρίβεια ανταμοιβούν την πλησιέστερα που τα μεγάλα θέατρα αραιώνουν.
Γιατί λειτουργεί στο θαλάμιο θέατρο: Η ουσία του δράματος είναι δύο άντρες που περιμένουν στο κενό. Σε έναν χώρο 50 θέσεων, το κοινό μετέχει σε αυτό το κενό. Οι επαναλαμβανόμενοι διάλογοι του Vladimir και του Estragon, οι αποτυχημένες προσπάθειες αυτοκτονίας και η μεταφυσική τους αγωνία γίνονται σαρκικές όταν μπορείς να δεις την ανάσα των ηθοποιών. Το γυμνό δένδρο—συχνά ελάχιστο προστακτικό—εμφανίζεται μεγαλύτερο. Οι σιωπές τεντώνονται αναίσθητα. Το διάσημο «Τίποτα να γίνει» πέφτει σαν κοινή κατάσταση, όχι σαν παρατηρούμενο θέαμα.
Σκηνοθετικές ευκαιρίες: Μονοφωτεινή. Δύο καρέκλες. Το περίμετρο του κοινού γίνεται ορίζοντας. Οι αφίξεις του Αγόριου νιώθουν σαν παρέμβαση στο δωμάτιο, όχι σαν εισόδους στην σκηνή.
Γιατί λειτουργεί στο θαλάμιο θέατρο: Το «αντι-δράμα» του Ionesco αποσυναρμολογεί τη γλώσσα ίδια—τα κλικέ κολαψάνουν, οι συζητήσεις βρόχοι, η ταυτότητα διαλύεται. Σε μεγάλη αίθουσα, η αβσούρδια διαβάζεται σαν κωμωδία. Σε θαλάμιο χώρο, διαβάζεται σαν τρομοκρατεία. Οι Smith και οι Martin δεν είναι χαρακτήρες· είναι λεκτικά autóματα. Όταν η κυρία Smith λέει «το ταβάνι είναι το πάτωμα» μέτρια από το πρόσωπό σου, η αποδυνάμωση είναι φυσική.
Σκηνοθετικές ευκαιρίες: Ρεαλιστικό set σαλονιού που σταδιακά νιώθει λάθος. Ρολόι που χτυπά λάθος ώρες—το κοινό νιώθει κάθε χτύπημα. Το τελικό χαοτικό χορό όπου όλοι μιλάνε μαζί: σε μικρό δωμάτιο, είναι κακοφωνία από την οποία δεν μπορείς να φύγεις.
Και τα δύο σενάρια αποδεικνύουν ότι το θαλάμιο θέατρο δεν είναι «μικρό θέατρο»—είναι συμπυκνωμένο θέατρο. Η μείωση της απόστασης ενισχύει τα πάντα: νюанс, τάση, σιωπή, αβσούρδια. Δράματα για την ύπαρξη隔離 (Godot) ή την αποτυχία επικοινωνίας (Bald Soprano) κερδίζουν δύναμη όταν το κοινό δεν μπορεί να αναχωρήσει στην ανωνυμία.
Άλλα ισχυρά θαλάμια υποψήφια: Miss Julie (Strindberg), Krapp's Last Tape (Beckett), The Zoo Story (Albee), 4.48 Psychosis (Kane).