Η χρήση θρησκευτικής μουσικής και σταυρού ως προψα σε χορευτική παράσταση studios αναδεικνύει δύο κύριους νομικούς τομείς, αν και τα αποτελέσματα διαφέρουν κατά τη δικαιοδοσία.
Αν η θρησκευτική μουσική προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα, η δημόσια εκτέλεσή της—ειδικά για κέρδος—χωρίς άδεια μπορεί να constituisc infringement. Ο κάτοχος δικαιωμάτων θα μπορούσε να ζητήσει αποζημιώσεις ή禁令.
Στις ΗΠΑ, το Πρώτο Συμπλήρωμα προστατεύει τη θρησκευτική έκφραση. Ένα studio θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι η καλλιτεχνική χρήση σταυρού είναι προστατευμένη ομιλία. Ωστόσο, άλλοι μπορεί να ισχυριστούν προσβλητικότητα ή κυβερνητική έγκριση θρησκείας. Τα δικαστήρια ισορροπούν την ελεύθερη έκφραση ενάντια στις ανησυχίες του Establishment Clause. Τα ιδιωτικά studios έχουν γενικά ευρεία καλλιτεχνική ελευθερία, αλλά το context έχει σημασία (π.χ. κυβερνητική χρηματοδότηση, δεσμευμένο κοινό).
Δικασμοί είναι δυνατοί αλλά όχι βέβαιοι· τα αποτελέσματα διαφέρουν ευρέως.