Στο Ονειρο μιας Νύχτας Καλοκαιριού, το θέατρο-στο-θέατρο—«Η Πιο θλιβερή Κωμωδία και Πιο Αίματη Θάνατος του Πύραμου και Θισβής»—είναι μαστέρκλας στην επαγγελματική αηδία. Στο τιμόνι βρισκόταν ο Πίτερ Κουίνς, ξυλουργός κατά τέχνη και ο αυτονομότατος ηγέτης των «ακατάστικτων μηχανικών».
Ο Κουίνς δεν σκηνοθετεί κατά επάγγελμα αλλά κατά παραδοχή. Αναθέτει ρόλους, προγραμματίζει προπονήσεις και διαβάζει το πρόλογο— όχι επειδή διαθέτει θεατρική όραση, αλλά επειδή κάποιος πρέπει να οργανώσει το χάος. Οι επιλογές του διανομής ρόλων είναι θρυλικές στην απορία τους: ο φυσητήρας-επισκευαστής Βόταμ ως ηρωϊκός πρωταγωνιστής Πύραμος; ο καλαϊτζής Φλούτ ως η ηρωίδα Θισβή (με μεγάλη ανενόχληση); ο ξυλουργός Σνούτ ως Τείχος; ο ράφτης Στάρβελινγκ ως Φεγγαράκι; ο ξυλουργός Σνούγκ ως Λέων.
Ο Σαίξπηρ χρησιμοποιεί τη σκηνοθεσία του Κουίνς για να σατιρίζει τις προοπτικές και τις παγίδες του επαγγελματικού θεάτρου: παρακινήσεις («ωδώδης» αντί για «οδούσ»), κυριολεκτική σκηνοθέτηση (ένας άντρας που φέρει ένα θάμνο για να αντιπροσωπεύσει έναν τοίχο) και την υπεροχή αυτοπεποίθηση των ατελών. Ωστόσο, υπάρχει στοργή στην χλευασμή. Η ειλικρίνεια των μηχανικών—η αληθινή τους επιθυμία να «αρέσουν» στον δούκα και τη δούκισσα—ανεβάζει τη καταστροφή τους σε κάτι αγγιστικό.
Το χαλασμένο πρόλογο του Κουίνς—«Αν προσβάλουμε, είναι με την καλή μας πρόθεση»—αποτύπωση ολόκληρη την προσπάθεια των μηχανικών: καλοπροαίρετη, τεχνικά καταστροφική και παράξενα ζεστή. Η σκηνοθεσία του, για όλη της την ανικανότητα, παράγει μια παράσταση που πετυχαίνει αυτό που στοχεύει όλο το θέατρο: να κρατάει ένα καθρέφτη μπροστά στη φύση, αν και είναι καθρέφτης διαμορφώσεων.
Ο Πίτερ Κουίνς μας θυμίζει ότι η ώθηση να φτιάξεις θέατρο—να αφηγείσαι ιστορίες μαζί, ανεξάρτητα από το πόσο ακαταμάχτως—είναι ο ίδιος μια μορφή κοινότητας. Ο ξυλουργός που σκηνοθετεί ένα παιχνίδι για трагіκο έρωτα σε ένα δάσος έξω από την Αθήνα είναι, με τον δικό του τρόπο, δεν λιγότερο δημιουργός κόσμων από τον剧作家 που γράψτηκε το Ονειρο μιας Νύχτας Καλοκαιριού.