Το γράψιμο ενός θεατρικού είναι ένα δομημένο αλλά δημιουργικό ταξίδι. Αν και κάθε δραματογράφος εργάζεται διαφορετικά, οι περισσότεροι ακολουθούν αυτές τις βασικές φάσεις:
Η έμπνευση προέρχεται από προσωπική εμπειρία,actualité, ιστορία, μύθο, ένα ερώτημα «και αν», ή μια εικόνα. Ο δραματογράφος τη διαστillende σε ένα κεντρικό δραματικό ερώτημα ή σύγκρουση.
Βαθιά κατάδυση στον κόσμο της παράστασης: ιστορική περίοδο, επάγγελμα, πολιτισμός, επιστήμη ή ψυχολογία. Συνεντεύξεις, επισκέψεις σε τόπους και ανάγνωση χτίζουν την αυθεντικότητα.
Δημιουργία λεπτομερών βιογραφιών: backstory, επιθυμίες, φόβοι, μυστικά, αντιφάσεις. Χαρτογράφηση σχέσεων και δυναμικών εξουσίας. Γνώση του πώς μιλάει κάθε ήρωας (λεξιλόγιο, ρυθμός, σιωπή).
Ορισμός πράξεων και σκηνών. Κλασική δομή: Εγείρον Περιστατικό → Ανερχόμενη Δράση → Κορυφή → Κατερχόμενη Δράση → Λύση. Διασφάλιση ότι κάθε σκηνή προωθεί την πλοκή και αποκαλύπτει χαρακτήρα.
Γράψιμο σκηνών. Οι διάλογοι πρέπει να ακούγονται φυσικοί αλλά να είναι υψωμένοι—πλούσιοι σε υποκείμενο, αποστολιακούς και χαρακτηριστικούς για κάθε πρόσωπο. Συνεχής ανάγνωση φωνητά.
Αναγνώσεις → εργαστήρια → σκηνικές αναγνώσεις → πλήρης παραγωγή. Ο δραματογράφος συνεργάζεται με σκηνοθέτη, σχεδιαστές και ηθοποιούς, συχνά ξαναγράφοντας κατά τις προπονήσεις.
Η δραματογραφία απαιτεί πληροφορία, συνεργασία και ανθεκτικότητα. Το αμοιβαίο: να δεις τον κόσμο σου να αναπνέει στην σκηνή.