Το The Calling of Saint Matthew του Καραβατζίου (1599–1600, Contarelli Chapel) απεικονίζει και τον Ιησού και τον Ματθαίο — όχι τον Ματθαίο μόνο. Η σύγχρονη ένδυση εξυπηρετεί συγκεκριμένους θεολογικούς και καλλιτεχνικούς σκοπούς:
Ο Ιησούς μπαίνει σε ένα ταβέρνα της Ρώμης του 1600 — όχι βιβλικό setting. Το θείο διακόπτει το καθημερινό τώρα. Οι θεατές (τότε και τώρα) βλέπουν τον εαυτό τους στη σκηνή: Η κλήση συμβαίνει στον κόσμο σου.
Ο Καραβάτζιο χρησιμοποίησε ζωντανά μοντέλα από τους δρόμους — προσφυγάδες, τζογαδόροι, πόρνες. Τα βρώμικα πόδια, τα φωρισμένα ρούχα και οι πλεονεκτικές γέστες εδαφίζουν το θαύμα στην αβράβευτη πραγματικότητα. Καμία ιδεοποίηση.
Ο Ματθαίος (αριθμώνει νομίσματα, δείχνεται από τον Ιησού) είναι μη ηρωικός — τελωνίας συνεργάτης, πλεονέκτης, εκπλεγμένος. Η κλήσή του δεν αξιολογείται· είναι χάρις που εισβάλλει στην καθημερινότητα. Η σύγχρονη ένδυση υπογραμμίζει: αυτό μπορεί να είσαι εσύ.
Η ακτίνα φωτός που ακολουθεί τη γέστα του Χριστού — όχι άστρωμα — φωτίζει το πρόσωπο του Ματθαίου. Τα ρούχα δεν φωτίζουν· το φως επιλέγει. Η μόδα δεν έχει σημασία· η απόκριση ναι.
Η Εκκλησία παρήγγειλε τέχνη για να φτάσει τους αναλφάβητες φτωχούς. Γνωστή ένδυση = προσβασιμότητα. «Δες τον εαυτό σου σωζόμενο.»
Ο Καραβάτζιο δεν «απεικόνισε τον Ματθαίο σε ρούχα όχι τον Ιησού» — και οι δύο είναι παρόντες. Ο Ιησούς φοράει αχρόνιο κόκκινο μανδύα· ο κόσμος του Ματθαίου φοράει 1600. Η αντίθεση είναι το μήνυμα.