Η επιθυμία του Μακμπεθ για θάνατο εμφανίζεται αμέσως μετά τη δολοφονία του Ντάνκαν. Η ενοχή προκαλεί ψυχολογική σर्पίνα: ακούει φωνές («Ο Μακβετ σκότωσε τον ύπνο»), φοβάται την αποκάλυψη, και φθονεί την ειρηνική ηρεμία του Ντάνκαν — «Μετά την αναταραχθείσα πυρετώδη ζωή του, κοιμάται ησυχώς».
Καθώς η παράσταση προχωρά, ο Μακμπεθ γίνεται αισθητικά ανεύρυθμος στον τρόμο. Διατάσσει τη δολοφονία του Μπάνκου, σφάζει την οικογένεια του Μακντουφ, αντιμετωπίζει το κινούμενο δάσος — κάθεatrocität τον νευρώνει περαιτέρω. Στην Πράξη 5, Σκηνή 5, ο μονόλογος «Αύριο, και αύριο, και αύριο» αποκαλύπτει έναν άνδρα για τον οποίο η ζωή είναι «ιστορία / Που λέγεται από έναν ιδιώτη, πλήρης θορύβου και ορμής, / Δεν σημαίνει τίποτα».
Αποδέχεται τον θάνατο όχι ως τιμωρία αλλά ως απελευθέρωση από την κόλαση που χτίσε. Ο τύραννος που φοράζε την κορώνα πλέον περιμένει το ξίφος που θα τερματίσει την «αναταραχθείσα πυρετώδη ζωή» του. Ο τόξος είναι ολοκληρωμένος: ο άνθρωπος που σκότωσε τον ύπνο τελικά μπορεί να κοιμηθεί.