Συστηματικά, ο Βίκτωρ Φρανκένσταϊν δεν «ανέκαλυψε» μια επιστημονική αρχή ή φαινόμενο. Είνα εφευρέθηκε μια διαδικασία — μια μέθοδο για να αναβίωση άψυχη ύλη — αλλά το μυθιστόρημα το πλαισιώνει ως παραλύμανση της φύσης, όχι ανακάλυψη.
Η επίτευξή του ήταν το αποτέλεσμα ομπσεςivăς φιλοδοξίας, όχι παρατήρηση υπάρχουσας αλήθειας. Επιβιάστηκε νεκρό ιστού να ζήσει, δημιουργώντας ένα μοναδικό, πρωτότυπο όντα. Επειδή καταστρέφει τις σημειώσεις του και αρνείται να αναπαράγει ή να μοιραστεί τη μέθοδο, παραμένει μοναδική, καταστροφική πράξη — όχι αναπαραγώγιμο ξέσπασμα.
Στο πλαίσιο του μυθιστορήματος, η «αναγνώρισή» του είναι η φριχτή κατανόηση ότι η δημιουργία χωρίς ευθύνη φέρνει καταστροφή.