Το RMS Titanic, που βαρύθηκε το 1912 από τα ναυπηγεία Harland & Wolff της Μπέλφαστ, αντιπροσώπευσε την κορυφή της Edwardian μηχανικής και πολυτελείας. Με μήκος 882 ποδιών και 46.328 βαρέλη brutto, ήταν το μεγαλύτερο κινούμενο αντικείμενο που είχε χτιστεί ποτέ. Οι εστίατα τμήματα και οι τηλεχειριζόμενες πόρτες οδήγησαν στην ισχυρισμό «πρακτικά αβύθιστο» —φράση που θα έπνιγε την ιστορία.
Αναχαιρώντας από τη Σα우스햄πτον την 10 Απριλίου 1912 για τη Νέα Υόρκη, το Titanic μεταφόρτουσε 2.224 επιβάτες και πλήρωμα σε τρεις αυστηρά διαχωρισμένες κατηγορίες. Οι χώροι πρώτης κατηγορίας διακόσμουνταν από μια μεγαλειώδη κλίμακα, κολυμβητήριο, τουρκικό λουτρό και εστιατόριο à la carte —αkatάδεκτη πολυτέλεια. Η τρίτη κατηγορία, αν και βασική, ξεπερνούσε τα πρότυπα των τυπικών πλοίων μετανάστευσης.
Την 14 Απριλίου, στις 11:40 το βράδυ, οι φύλακες είδαν έναν παγόβουνο πολύ αργά. Η πλαγία σύγκρουση παρέσυρε τα πλάια πλάκα σε πέντε εστίατα τμήματα —ένα παραπάνω από όσα μπορούσε να αντέξει το πλοίο. Παρά τα τηλεγραφικά σήματα κινδύνου, το πλησιέστερο πλοίο, το Carpathia, βρισκόταν τέσσερις ώρες μακριά. Το Titanic βυθίστηκε στις 2:20 το πρωί της 15 Απριλίου. Μόνο 710 άνθρωποι επιβίωσαν, κυρίως λόγω ελλείψης σωσιβίων (20 για 2.224 άτομα). Πάνω από 1.500 πέθαναν στον παγωμένο Βόρειο Ατλαντικό.
Η καταστροφή επανάστασε την ναυτική ασφάλεια: το Διεθνές Σύμβαση για την Ασφάλεια της Ζωής στη Θάλασσα (SOLAS), 24ωρες ραδιοφωνικές φρουρές, υπηρεσίες πατrouille παγόβουνων και υποχρεωτική χωρητικότητα σωσιβίων για όλους τους επιβάτες.
Οι ποσοστά επιβίωσης αντανακλάσανε έντονα την τάξη και το φύλο: 62% των επιβατών πρώτης κατηγορίας επιβίωσαν έναντι 25% της τρίτης· 74% των γυναικών έναντι 20% των ανδρών. Η τραγωδία έκθεσε τις ανισότητες της Edwardian κοινωνίας.
Από το «A Night to Remember» του Walter Lord (1955) έως το «Titanic» του James Cameron (1997), η ιστορία διαμένει ως μεταφορά για την ύβρι, την τάξη, την θυσία και την κραδασιότητα της τεχνολογικής πεποίθησης. Η ανακάλυψη του ερείπιους το 1985 πρόσθεσε αρχαιολογική διάσταση στη θρύλη.
Περισσότερα από ένα αιώνα αργότερα, το Titanic παραμένει μοναδικά αντανακλαστικό —ένα θρίαμβος της ανθρώπινης φιλοδοξίας που καταρρίφθηκε από την αδιαφορία της φύσης, ένα μικρόκοσμο της κοινωνίας που αντιμετωπίζει τη θνητότητα, μια παραπληκτική ιστορία για τα όρια της μηχανικής. Το «αβύθιστο» πλοίο που βυθίστηκε στην πρώτη του ταξιδιά συνεχίζει να πιάνει τη φαντασία ακριβώς επειδή ενσωματώνει τόσα άξονα ανθρώπινα θέματα.