Ο Ριχάρδος III του Σακσπίρου: Πρώτη Πηγή για την Εποχή του, Δευτερεύουσα για την Ιστορία
Ο Ριχάρδος III καταλαμβάνει διπλή επιστμημολογική κατάσταση: είναι πρώτη πηγή για τη μελέτη της αγγλικής λογοτεχνίας, του θεάτρου και της πολιτικής σκέψης της ελισαβετιανής περιόδου—αλλά δευτερεύουσα (και εξαιρετικά μυθοποιημένη) πηγή για τον ιστορικό Ριχάρδο Τρίτο (1452–1485).
Ως Πρώτη Πηγή (π.χ. 1592–1594)
- Παρέχει άμεση απόδειξη για τη δραμαтурγία, τη γλώσσα και την αφοσίωση του Σακσπίρου στην τουντωρική ιστοριογραφία.
- Αντανακλά ελισαβετιανές ανησυχίες: νομιμότητα, τυραννία, προμηθιακότητα, και ο τοντωρικός μύθος (νομιμοποίηση του Χένρυ VII).
- Αποκαλύπτει θεατρικές πρακτικές, λογοκρισία (Master of the Revels), και προστασία (Lord Chamberlain's Men).
Ως Ιστορική Πηγή
- Βασίζεται σε τουντωρικούς χρονιστογράφους (Μορ, Χόλ, Χόλινσχεντ) που εκδικάσαν τον Ριχάρδο για να δοξάσουν τους Τουντωρ.
- Δραματικά συμπυκνώνει χρονολογίες, εφευρίζει σκηνές (γιαμπάρισμα της Λέιντι Άνν), και παραμορφώνει χαρακτήρες για θεατρικό αποτέλεσμα.
- Σύγχρονη αρχαιολογία (ανακάλυψη Γκρέιφριαρς 2012) αντιλέγει την απεικόνιση «κυφός» του Σακσπίρου—ο Ριχάρδος είχε σκολιόση, όχι κυφός.
Έτσι, ο Ριχάρδος III είναι πρώτη πηγή για την εποχή του και δευτερεύουσα, πολεμική πηγή για την ιστορία που απεικονίζει.