Γιατί οι Συγγραφείς Χρησιμοποιούν Ροή Συνείδησης: 7 Εφέ Αδύνατα στην Συμβατική Αφήγηση
Οι συγγραφείς χρησιμοποιούν την ροή συνείδησης για να πετύχουν εφέ αδύνατα στην συμβατική αφηγήση:
- Αφιλτραρισμένη Εσωτερικότητα: Άμεση πρόσβαση σε προ-λόγια σκέψεις — συσχετισμούς, τεμαχίες, αισθήσεις, μνήμες που πλημμυρίζουν ταυτόχρονα.
- Ψυχολογικός Πραγματισμός: Μιμείται την πραγματική γνώση: μη-γραμμική, επαναληπτική, αισθητηριακή, συναισθηματική, αλογική.
- Υποκειμενικός Χρόνος: Πارελθόν/παρόν/μέλλον κατακερματίζονται· η madeleine του Proust, τα moments of being της Woolf.
- Χαρακτηριστική Φωνή: Ιδιωλεκτική, σύνταξη, ρυθμός = χαρακτήρας (το 40-σελίδες ασημείωτο πρόταση της Molly Bloom).
- Θεματική Ενσάρκωση: Μορφή = περιεχόμενο (ο Benjy του Faulkner: αχρονικός, αισθητηριακός = γνωστική αναπηρία).
- Βύθιση Αναγνώστη: Απαιτεί ενεργή συνεργασία δημιουργίας· κανένα φίλτρο αφηγητή.
- Μορφική Καινοτομία: Σπάει συμβάσεις πρότασης, παραγράφου, κεφαλαίου — επεκτείνει τις δυνατότητες του μυθιστορήματος.
Σημεία Αναφοράς
- Joyce — Ulysses (1922), Finnegans Wake (1939)
- Woolf — Mrs Dalloway (1925), To the Lighthouse (1927)
- Faulkner — The Sound and the Fury (1929)
- Dorothy Richardson — Pilgrimage (1915–38), πρωτοπόρος