Το ποίημα Richard Cory του Robinson χρησιμοποιεί έναν ομιλητή πρώτου προσώπου πληθυντικού («εμείς») που αντιπροσωπεύει συλλογικά τους κατοίκους της πόλης. Καμία ατομική φωνή δεν ονομάζεται· η φωνή είναι η κοινότητα που παρατηρεί τη λαμπρή εξωτερική εμφάνιση του Cory και την σοκαριστική αυτοκτονία του. Η ανωνυμία είναι προ volontaires: υπογραμμίζει το χάσμα μεταξύ της δημόσιας αντίληψης και της ιδιωτικής θλίψης, κάνοντας την τελική αποκάλυψη – ότι ο ζηλοφθονούμενος, θαυμαζόμενος άντρας «βάλει μια σφαίρα στο κεφάλι του» – να χτυπάει με καθολικό, κοινωνικό βάρος. Το «εμείς» εμπλέκει κάθε αναγνώστη στην πράξη της παρεξήγησης των επιφανειών.