Ο Frederick I Barbarossa, ο κόκκινος-γενειάδες Holy Roman Emperor που κυρίαρχησε στην Ευρώπη του 12ου αιώνα, ήταν το προϊόν ενός υπολογισμένου δυναστικού ενώσεως μεταξύ δύο από τους πιο ισχυρούς οίκους της Γερμανίας.
Της Hohenstaufen dynasty — το αυτοκρατορικό σπίτι που θα παράγει μια σειρά αυτοκρατόρων. Ο Frederick II κατέχευε το στρατηγικό Δουκάτο της Swabia, τοποθετώντας την οικογένεια στα σταυροδρόμια της γερμανικής και ιταλικής πολιτικής. Πέθανε το 1147, όταν ο μικρός Frederick ήταν περίπου 25, αφήνοντας του τον δουκικό τίτλο και τις αυτοκρατορικές αmbitions της οικογένειας.
Της Welf dynasty — οι μεγάλοι αντίπαλοι των Hohenstaufens. Οι Welfs ελέγχουν τη Βαυαρία και τη Σαξονία, και η εκατονταετούς φαυλισμός τους με τους Hohenstaufens (η σύγκρουση «Guelph vs. Ghibelline») διαμόρφωσε τη μεσαιωνική ευρωπαϊκή πολιτική. Ο γάμος της Judith με τον Frederick II ήταν μια ειρηνοποιητική ένωση — μια προσπάθεια να συγχωνευτούν οι πολεμούσες αιματικές γραμμές.
Αυτός ο γάμος έδωσε στον γιο τους Frederick I μια πρωτοποριακή aanspraak: κληρονόμος και των δύο δυναστειών. Αυτός ενσαρκώνει την συμφιλίωση των δύο μεγαλύτερων οίκων της Γερμανίας. Όταν εκλογεύτηκε Βασιλιάς των Ρωμαίων το 1152, η διπλή του καταγωγή τον έκανε τον συμβιβαστικό υποψήφιο που καμία φракción δεν μπορούσε να αντιταχθεί.
Η βασιλεία του Barbarossa (1155–1190) είδε την αυτοκρατορία να φτάνει στον μεσαιωνικό της κορύφωση — κυρίως επειδή η αιματική γραμμή του legitimized την αρχή του πέρα από τις φракσιονικές γραμμές. Ο γάμος του Frederick II και της Judith δεν απλώς παράγει έναν αυτοκράτορα; παράγει τον μονο αυτοκράτορα που μπορούσε να ενώσει μια διασπαμένη Γερμανία.
Η ιστορία θυμάται τη γένεια του γιου και τις ιταλικές εκστρατείες. Αλλά το σπαθί του πατέρα στη Swabia και το ασπίδα της μητέρας στη Βαυαρία σιδέρωσαν το όπλο που ξύπνησε.