Ο Γουάσινγκτον Ίρβινγκ (1783–1859) χρησιμοποίησε ψευδώνυμα για δύο κύριους λόγους που σχήμασαν την πρώιμη αμερικανική λογοτεχνία.
Κάθε ψευδώνυμο ενσάρκωνε μια ξεχωριστή λογοτεχνική φωνή:
Αυτό του επέτρεψε να εξερευνήσει genres (σατίρα, λαογραφία, ταξίδι, ιστορία) χωρίς σύγχυση του αναγνώστη ή ρίσκο φήμης.
Αρχικά της καριέρας του, η ανώνυμη έκδοση ήταν συνηθισμένη για τους τσιρκοπικάριους. Τον προστατούσε από την κριτική, διασφάλιζε την κοινωνική στάση της οικογένειάς του, και του επέτρεπε να δοκιμάσει τη δημόσια αποδοχή πριν αναλάβει την αυθορότητα.
Μετά, τα ψευδώνυμα έγιναν ο ίδιοι διακεκριμένα brands, ενισχύοντας το μάρκετινγκ και τη λογοτεχνική κληρονομιά. Ο Ίρβινγκ μετατρέψε την ανωνυμία σε καλλιτεχνική στρατηγική.