Το σονέτο «Στον Όμηρο» του Κίτς τιμά τον αρχαίο Έλληνα ποιητή, παραδοσιακό συγγραφέα της Ιλιάδας και της Οδύσσειας.
Στροφή 1: Ο Κίτς εκφράζει τεράστια θέρμη, ονομάζοντας τον Όμηρο «άρχοντα των ποιητών» και «τυφλό γέρο». Προσωποποιεί το «Τραγούδι» ως απανθρακόφιλο ακολουθιστή του Όμηρου. Σημειώνει ότι μεταγενέστεροι γίγαντες (Βέργilius, Τάσο, Ντέντε, Μίλτον) απορροφούν επιρροές από τον Όμηρο.
Στροφή 2: Φαντάζει τον Όμηρο στους βράχους της ηλιοφωτίζμενης Χίου (υποτιθέμενη γεννετή του), ακούγοντας το ψιθύρισμα του ωκεανού ως ποιητικό φόντο.
Στροφή 3: Εννοεί την φωνή του Όμηρου να αντηχεί πέρα από τις θάλασσες σε μακρινές ηπείρους, αγγίζοντας διαφορετικές καρδιές σε πολιτισμούς.
Στροφή 4: Επαινεί την βαθιά κατανόηση του Όμηρου για τους ανθρώπινους αγώνες. Αν και νεκρός, παραμένει αθάνατος μέσω της μόνιμης επιρροής της ποιήσεως.
Ο Κίτς χρησιμοποιεί ζωντανή εικόνα, προσωποποίηση και μεταφορά για να γιορτάσει την κληρονομιά του Όμηρου και τη μετασχηματιστική δύναμη της τέχνης.