Στο τρίτο μέρος, ο Snyder αναλογίζεται στην αδιέξοδο και τον κυκλικό χρόνο. Η λίμνη των βατράχων της παιδικής του μνήμης έχει αλλάξει· η φύση μεταμορφώνεται, όπως και η δική του ζωή και οι αναμνήσεις του. Οι ατμοστροφές των αεροπλάνων — βραχύζωες, φυγαίες γραμμές στον ουρανό — γίνονται μεταφορά για την παρходяφύλαξη: όλες οι στιγμές, οι αναμνήσεις και οι ζωές ξεθωριάζουν. Αποδέχεται αυτή τη ροή, βρίσκοντας ομορφιά και σοφία στη σταθερή αλλαγή και ανανέωση αντί να αντισταθεί στην απώλεια.