Το Columbus του Joaquin Miller (1892) δραματίζει το ταξίδι του 1492 ως μαρτύριο ανθρώπινης φιλοδοξίας, μονιμότητας, και μετασχηματιστικής δύναμης ανακάλυψης. Το ποίημα εξελίσσεται σε έξι στροφές, κάθε'una προαγωγή ξεχωριστής φάσης του ταξιδιού.
Ο Columbus ναυηγεί με αστέρια, καθοδηγούμενος από πίστη περισσότερο από βεβαιότητα. Similes—«σαν πουλί», «σαν φάντασμα»—μεταφέρουν τόσο την ευθραυστότητα όσο και την απόφαση της εκστρατείας. Ο ωκεανός είναι τεράστιος, ο πλήρωμα φοβάται, αλλά η βούληση του Admiral κρατάει σκληρά.
Ο Admiral φαντάζεται τα αμοιβαία: χρυσός, αυτοκρατορία, αθάνατη δόξα. Αυτή η ενότητα αντικατοπτρίζει την αυτοκρατορική σκέψη της εποχής—ανακάλυψη ως κατάκτηση και πλούτιση.
Η βλέψη στραφεί στους ντόπιους Αμερικανούς που παρακολουθούν την άφιξη των πλοίων, η περιπέτειά τους συγκρίνεται με πτήση γυψ. Ο Miller χαρίζει μια στιγμή εγχώριας υποκειμενικότητας, σπάνια για τη ποίηση του 1890.
Ο «Νέος Κόσμος» πλαισιώνεται ως κρυμμένο δυναμικό που αποκαλύφθηκε στην Ευρώπη. Η μεταφορά του κρυμμένου θησαυρού υπογραμμίζει τον εξωκλεπτικό κοσμοθεωρητικό του κατακερματισμού.
Θριαμβευτικός τόνος: εξερευνητές σαν πουλιές που φεύγουν το φωλιά, νέοι κόσμοι που αναδιπλώνονται. Το ποίημα κλείνει σε θαύμα και ιστορική αναπόφευκτη.
Το ποίημα του Miller αντανακλά την ηρωςική αφηγήηση της κατακερματισμού της εποχής του, ενώ η εικόνα της θάλασσας, των αστέρων, και της ανθρώπινης απόφασης διατηρεί ποιητική δύναμη.