Ο Goldsmith ανατρέπει την παραδοσιακή έλεγεια, πενθώντας έναν λυσσώδη σκύλο με ψεύτικη σοβαρότητα.
Ο ομιλητής ανακοινώνει μια επίσημη έλεγεια—για ένα θηρίο που aterrorιζε την πόλη. Η «αυτονομία» του σκύλου περιγράφεται: δαγκώνει παιδιά, επιτίθεται σε κτηνία, διώχνει τον ιερέα μέσα στην ομιλία.
Ο σκύλος συγκρίνεται με κατακτητές και μοναρχούς, η τοπική του επίδραση θεωρείται μεγαλύτερη από τα παγκόσμια τους έργα. Το ποίημα τελειώνει θρηνώντας την απώλεια αυτού του «γνωστού θηρίου»면서 γιορτάζοντας την ανακούφιση της κοινότητας.
Μέσω χιούμορ και υπερβολής, ο Goldsmith κριτικάρει τη σεντιμενταλισμό και την ανθρώπινη τάση να φουσκώνει τα ασήμαντα σε σοβαρές περιστάσεις.