Στο Ρωμαίο και Ιουλίεττα του Σέικσπιρ, οι τελευταίες στιγμές των ερωτευμένων αποκαλύπτουν την καθοριστική τους ευχή: αιώνια ένωση πάνω από θνητή διαχωρισμό. Οι θανάσιμες τους ενέργειες αντανακλούν ημια ο αλλήλων με τραγική συμμετρία.
"Εδώ πίνω στην αγάπη μου! Ω αληθινέ φαρμακοποιέ! Τα φάρμακά σου δουλεύουν γρήγορα. Έτσι με ένα φιλί χαίρομαι."
"Ναι, θόρυβος; Τότε θα είμαι σύντομη. Ω ευτυχισμένο ξίφος! Αυτό είναι η θήκη σου· εκεί ξεροκλάστε, και ας πεθάνω."
Και οι δύο επιλέγουν τον θάνατο ως γάμο. Η σιωπηρή τους συμφωνία αυτοκτονίας ικανοποιεί:
Το σχέδιο του πατέρα Λορέντιου αποτυγχάνει κατά λεπτά. Αν ο Ρωμαίος είχε περιμένει, και οι δύο θα ζούσαν. Οι τελευταίες τους ευχές είναι ταυτόχρονα οι πιο ρομαντικές και οι πιο αποφεύγουσες πράξεις—υπογραμμίζοντας το θέμα του Σέικσπιρ: η ένταση της αγάπης ξεπερνά την υπομονή της λογικής.
Οι θάνατοί τους καταφέρνουν αυτό που δεν μπόρεσε η ζωή: τη συμφιλίωση των οικογενειών. Η "σκοτεινή ειρήνη" (τελευταία φράση του Πρίγκιπα) αγοράζεται με την απόλυτη ευχή των ερωτευμένων—να ανήκουν ο ένας στον άλλο απόλυτα, ακόμη και στο τίποτα.