Οι ποιητές συνήθως δεν χτυπάνε δάχτυλα στα σλάμ ποιήσεων—αυτοί εκτελούν δημιουργικά και παθιασμένα. Ωστόσο, το κοινό μπορεί να χτυπάει δάχτυλα, να κροτάει ή να φωνάζει ως αντίδραση σε ισχυρούς στίχους ή συναισθηματικές κορυφές. Το χτυπήμα δαχτύλων (αντί για κροταλάκια) γίνεται σύμβαση στο σλάμ επειδή είναι πιο ήσυχο, λιγότερο διαταρακτικό για τη ροή του ποιητή, και σηματοδοτεί αμέση, εντérique αντηχήσεις—«αυτός ο στίχος με χτύπησε». Είναι ο βρόχος άμεσης ανάδρασης του κοινού, όχι η αισθησιαστικιά του ποιητή.