Ο Ομιλητής στη Ποίηση: Φωνή, Προσώπο και Δημιουργός Σημασίας
Ο ομιλητής (ή προσωποποιημένος χαρακτήρας) είναι η κατασκευασμένη φωνή που παραδίδει το ποίημα—διακριτός από τον συγγραφέα.
Γιατί ο Ομιλητής Είναι Σημαντικός
- Μεταφέρει την πραγματικότητα του ποιήματος: Όλη η σημασία περνάει μέσω αυτής της συνείδησης
- Διαμορφώνει τον τόνο/λεξιλόγιο: Παιδί vs γέρος, εσωτερικός vs εξωτερικός, αξιόπιστος vs μη αξιόπιστος
- Επιτρέπει την ειρωνεία: Ο ομιλητής μπορεί να παρερμηνεύει αυτό που αποκαλύπτει το ποίημα (δραματική ειρωνεία)
- Ελέγχει την перспекτίβα: Πρώτο πρόσωπο (εγώ), δεύτερο (εσύ), τρίτο (αυτός/αυτή/αυτοί), πληθυντικός (εμείς)
- Δημιουργεί ευαισθησία/απόσταση: Εξομολογιστικό "εγώ" vs παρατηρητικό "κάποιος"
Τύποι Ομιλητών
- Λυρικό "Εγώ": Υποκειμενικό, συναισθηματικό, φαινομενικά αυτοβιογραφικό
- Δραματικό προσωποποιημένο χαρακτήρας: Διακριτός χαρακτήρας (Δuke του Browning, Prufrock του Eliot)
- Πανορατικός αφηγητής: Θεϊκή όψη (επική, αφηγηματική ποίηση)
- Χοροδικό/συλλογικό: Φωνή "εμείς" (κοινωνική εμπειρία)
- Πολλοί ομιλητές: Διάλογος, διαπραγμάτευση, πολυφωνία
Συγγραφέας ≠ Ομιλητής
Ο Shakespeare ≠ Hamlet; η Plath ≠ Lady Lazarus (εντελώς). Ο ομιλητής είναι ένα λογοτεχνικό εργαλείο, όχι βιογραφικό γεγονός.
Αναλυτικές Ερωτήσεις
- Ποιος μιλά; Ποιο είναι το participación του;
- Πώς η γλώσσα τους αποκαλύπτει τον χαρακτήρα;
- Τι δεν λένε; (Χάσματα, σιωπές)
- Πώς ο ομιλητής τοποθετεί τον αναγνώστη;
Ο ομιλητής είναι ο φακός—τα πάντα στο ποίημα θραύζονται μέσω αυτού.