Να γιατί:
* Ο Βέμπερν ήταν ηγετική φυσιογνωμία στη Δεύτερη Βιεννέζικη Σχολή. Αυτή η σχολή, η οποία περιλάμβανε επίσης τους Arnold Schoenberg και Alban Berg, επικεντρώθηκε στην ατονικότητα, τον σειρισμό και την εξερεύνηση νέων μουσικών τεχνικών. Αυτό είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Νεορομαντισμού.
* Ο νεορομαντισμός εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Ήταν μια αντίδραση ενάντια στην αντιληπτή ψυχρότητα και διανοητισμό του ύστερου ρομαντισμού. Οι νεορομαντικοί συνθέτες άντλησαν συχνά έμπνευση από τη λαϊκή μουσική, τα εθνικιστικά θέματα και τη συναισθηματική εκφραστικότητα.
* Η μουσική του Webern είναι γνωστή για τη συντομία, τη λιτότητα και τη μινιμαλιστική προσέγγισή της. Επιδίωξε να επιτύχει μια εξαιρετικά συγκεντρωμένη και ελεγχόμενη μουσική γλώσσα, χρησιμοποιώντας αραιότητα και ακριβή δομή. Αυτό είναι το αντίθετο του πλούσιου, επεκτατικού και συχνά φορτισμένου συναισθηματικά στυλ του Νεορομαντισμού.
Αν και μπορεί να υπάρχουν κάποιες επιφανειακές ομοιότητες όσον αφορά τη χρήση της μελωδίας και της αρμονίας, η συνολική προσέγγιση του Webern στη σύνθεση είναι θεμελιωδώς αντίθετη με τις αρχές του Νεορομαντισμού.
Αντί να αποτελεί πρότυπο για τον νεορομαντισμό, η επιρροή του Webern μπορεί να φανεί στην ανάπτυξη του σειρισμού, της ατονικής μουσικής και της μινιμαλιστικής αισθητικής τον 20ο αιώνα. Η μουσική του λειτούργησε ως σημαντική έμπνευση για μεταγενέστερους συνθέτες όπως ο Pierre Boulez, ο Luciano Berio και ο Karlheinz Stockhausen.