Ο Αντών Γουέμπερν (1883–1945) δεν ήταν πρότυπο για τον Νεορομαντικισμό. Ήταν κεντρική φιγούρα του Δεύτερου Βιεννέζικου Σχολείου μαζί με τον Άρνολντ Σέενμπεργκ και τον Άλμπαν Μπεργκ, οφειλόντας ατονικότητα και δωδεκαφωνικό σειριακισμό—μια ριζική, συστηματική διακοπή από την ρομαντική παράδοση.
Ο Νεορομαντικισμός αναδύθηκε ως απόκριση τέλη 19ου/αρχές 20ού αιώνα κατά της βαγνεριανής υπερβολής—όχι κατά της τονικότητας ίδιας. Συνθέτες όπως Μάλερ, Στράους, πρώιμος Σιμπέλιος, και Ραχμανινόφ αγκαλιάζουν:
Η επιρροή του Γουέμπερν ρέει προς μετά-πόλεμο σειριακισμό (Μπουλέζ, Στοκχάουζεν), μινιμαλισμό, και avant-garde—συνθέτες που πήραν τη συμπύκνωσή και τον δομικό αυστηρότητα του σε νέα εδάφη. Ο Νεορομαντικισμός αντιπροσωπεύει παράλληλο, συχνά αντίθετο ρεύμα: αυτό που ζήτησε να διατηρήσει τη ρομαντική εκφραστικότητα μέσα σε σύγχρονα πλαίσια.
Δεν είναι πρόγονοι και απογόνους· είναι αποκλινοῦς απαντήσεις στην κρίση της τονικότητας.