Διόρθωση: Το στίχο λέγεται από τον Καπουλέτη (όχι τον Ρомеό) στο Ρомеό και Ιουλίεττα, Πράξη 5, Τοπίο 3, πάνω στα νεκρά σώματα των ερωτευμένων.
Ο Μονταγιού και ο Καπουλέτης στέκονται δίπλα στα νεκρά παιδιά τους. Ο Πρίγκιπας έχει καταδικάσει τη φυλετία τους. Ο Καπουλέτης αρχίζει τη συμφιλίωση: προσφέρει το χέρι του στον Μονταγιού, αναγνωρίζοντας την κοινή θλίψη και την αμοιβαία ευθύνη.
Ο στίχος συγκεντρώνει την κεντρική τραγωδία του έργου: η αγάπη μπορούσε να γεφυρώσει το χάσμα· ο θάνατος έπρεπε να το κάνει.