Το The Crucible του Άρтур Μίλερ (1953) χρησιμοποιεί τις δίκες των μαγών του Σαλέμ του 1692 ως δοκιμαστήριο — κυριολεκτικά και μεταφορικά — για την ηθική υποδομή μιας κοινότητας. Το έργο εκθέτει πώς ο φόβος, οι ψευδείς κατηγορίες και οι αναγκασμένες ομολογίες μπορούν να καταστρέψουν την κοινωνική συνοχή με τρομακτική ταχύτητα.
Η κοινότητα αντιμετωπίζει όχι τη μαγεία ίδια, αλλά την υστέρηση που περιβάλλει την επικείμενη μαγεία. Αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη: η απειλή είναι φαιδρική, η απόδειξη φαιδρική, όμως οι συνέπειες είναι βίαια υλικές — φυλάκιση, εκτέλεση, κατασχέσεις, γενεαλογική ψυχολογική βλάβη.
Η ανθεκτική δύναμη του έργου έγκειται στην αρνηση του να απλοποιήσει. Καμία προσωπικότητα δεν είναι καθαρά ηρωική ή κακιά· η ραγδαία της κοινότητας προκύπτει από αναγνωρίσιμα ανθρώπινα ελαττώματα — φόβος, ζήλια, σκληρότητα, αυτοπροστασία — ενισχυμένα από σύστημα που ανταμοιβεί την κατηγοριά και τιμωρεί την αμφιβολία. Η «δοκιμή» αποτυγχάνει συλλογικά, αν και άτομα (Πρόκτορ, Ρεβέκα Νερς, Γκίλς Κόρι) την περνούν με τρομακτικό κόστος.