Ο φαρμακοποιός εμφανίζεται σε μία σκηνή (Πράξη 5, Σκηνή 1), μιλά 14 στίχους και επιτρέπει την καταστροφή του παιχνιδιού. Είναι η πιο καταδικαστική εικόνα του Σαίξπηρ για το τι κάνει η φτώχεια στην συνείδηση.
Ο Ρωμέο, εξορίστως στη Μαντουάζη, ζητά δηλητήριο. Το κατάστημα του φαρμακοποιού δείχνει «κενά κουτιά», «πράσινα γαстраκεράμικα αγγεία», «κύστεις», «μυρωδικά σπόρους»—οπτική stenography για επιχείρηση που δεν έχει τίποτα άλλο να πουλήσει. Πεινάει. Ο Ρωμέο προσφέρει 40 ντουκάτα (απόρρητο περιουσιακό). Ο φαρμακοποιός διστάζει: «Η φτώχεια μου, όχι η βούλησή μου, συμφωνεί». Πωλεί το δηλητήριο. Ο Ρωμέο το λέει «συμπαθητικό»—ιατρικό για την πένθη του.
Ο φαρμακοποιός είμαστε εμείς—οποιοσδήποτε από εμάς, υπό επαρκή πίεση. Ο Σαίξπηρ αρνείται την άνεση του «κακού κακοδαίμονα». Μας δίνει έναν άνδρα που λέει όχι, μετά ναι, γιατί τα παιδιά του πεινάνε. Αυτή είναι η τραγωδία υπό την τραγωδία.