Η ιστορία του δέσμευσης και η πλοκή του κιβωτίου στο The Merchant of Venice δεν είναι ανεξάρτητες· συνδέονται στενά και παίζουν σημαντικό ρόλο στη δομή, τα θέματα και την δραματική τάση του έργου.
Το δέσμευση είναι νομική συμφωνία μεταξύ του Σαϊλόκ, εβραίου δανειστή, και του Αντωνίου, βενετσιανού εμπόρου. Ο Σαϊλόκ δανείζει στον Αντώνιο 3.000 ντάκατα με τη συμφωνία ότι αν το χρέος δεν αποδοθεί вовремя, ο Σαϊλόκ μπορεί να αποκομίσει λίτρα σάρκα από το σώμα του Αντωνίου. Αυτή η εκθαμβωτική συνθήκη μετατρέπει μια χρηματοοικονομική συναλλαγή σε θέμα ζωής και θανάτου.
Τα κιβώτια – χρυσό, ασημένιο και μόλυβδο – αποτελούν τη δοκιμασία που όρισε ο νωρίτερ πατέρας της Πορτίας για την επιλογή σύζυγού της. Κάθε κιβώτιο φέρει επιγραφή και περιέχει μήνυμα· ο εραστής που επιλέξει το κιβώτιο με το σωστό μήνυμα κερδίζει το χέρι της Πορτίας. Η δοκιμασία συνδυάζει τύχη, σοφία και χαρακτήρα.
Και οι δύο πλοκές στηρίζονται στον κίνδυνο. Ο Αντώνιος ριψοκινδυνεύει τη ζωή του στην επιτυχία των πλοίων του· οι εραστές ριψοκινδυνεύουν το μέλλον τους σε τυφλή επιλογή. Η αβεβαιότητα σε κάθε περίπτωση ωθεί το δράμα μπροστά.
Η απόφαση του Αντωνίου να δανειστεί από τον Σαϊλόκ σετάρει αλυσίδα γεγονότων που φαίνεται πεπρωμένη, όμως οι επιλογές των χαρακτήρων – η νομική ευφυΐα της Πορτίας, η επιλογή του μολυβδένιου κιβωτίου από τον Μπασσάνιο – αποδεικνύουν την ελεύθερη βούληση που αλλάζει τον προορισμό.
Το δέσμευση δημιουργεί την κεντρική κρίση (προςβλητική καταστροφή του Αντωνίου), ενώ οι σκηνές των κιβωτίων παρέχουν ερωτική τάση και κωμική ανακούφιση. Η σύγκλισή τους στη σκηνή της δίκης – όπου η Πορτία, μεταμφιεσμένη ως νομικός, σώσει τον Αντώνιο – ενώνει τα δύο νήματα.
Από τη στιγμή που δεν είναι ανεξάρτητες, οι ιστορίες του δέσμευσης και των κιβωτίων αντανακλούν και ενισχύουν την αλλήλων, απεικονίζοντας την υπέροχη ικανότητα του Σέικσπιρ να πλέκει ανεξάρτητα αφηγηματικά νήματα σε συνεχή εξερεύνηση δικαιοσύνης, έλεους και της αληθινής αξίας του έρωτα και της φιλίας.