Η έβδομη στρόφη του «The Rime of the Ancient Mariner» του Coleridge σηματοδοτεί μια καθοριστική αλλαγή τόνου. Ο Γέρος Ναύτης αναγκάζει τον Επεσκόπιο Γάμο να ακούσει, μετατρέποντας μια χαρμοσύνη σε στιγμή φόβου.
«Ναι, άκουσε, άκουσε, ω Επεσκόπιε Γάμε!
Θα ακούσεις αμέσως για ένα Γαμήλιο Δείπνο,
Και για τη Λυπηρή και Σοβαρή Νύχτα-
Και επίσης θα δεις και θα ακούσεις
Το Φάντασμα-Γυναίκα και τον σύντροφό της, τον Θάνατο.»
Η απειλητική ατμόσφαιρα προκύπτει από τη βίαιη αντιπαράθεση: ο Επεσκόπιος Γάμος, ντυμένος για γιορτή, κρατείται σαν σε κηδεία. Η εντολή του Ναύτη—«άκουσέ με, άκουσέ με»—είναι υφελητική και ανεύθυνη. Η υπόσχεση για μια «Λυπηρή και Σοβαρή Νύχτα» και η εισαγωγε των υπερφυσικών φιγούρων («Φάντασμα-Γυναίκα», «σύντροφος Θάνατος») προαναγγέλλουν την καταραμένη μοίρα του ταξιδιού. Η στρόφη λειτουργεί ως σκοτεινή οβερτούρα, σηματοδοτώντας ότι η ιστορία που ακολουθεί είναι μια ιστορία τιμωρίας, του υπερφυσικού και της παράβασης της φυσικής τάξης.