Ο Λόπε ντε Βέγκα (1562–1635), ο εκφραντικά παραγωγικός δραματουργός της Ισπανικής Χρυσής Εποχής (αποδίδονται ~1.500 θέατρα), συνοψίζει άμεσα τα κίνητρά του σε ένα διάσημο στίχο:
«Απολαύση, δόξα και χρήματα – αυτά τα τρία / Κινούν το στυλό μου να γράφω για σένα.»
Η καθαρή χαρά της εφεύρεσης, η «μανία» της σύνθεσης. Ο Λόπε έγραφε με εκπληκτική ταχύτητα – μερικές φορές ένα θέατρο σε ημέρες – τρεφόμενος από τη δημιουργική ανάγκη.
Λογοτεχνική δόξα, αναγνώριση μεταξύ ομοτίμων, αθανασία μέσω της τυπογραφίας. Κύλισε προσεκτικά τη φήμη του, εκδίδοντας συλλεκτικές εκδόσεις.
Επιταγές από الأرistoκράτες, θέατρα και το παλάτι παρείχαν διαβίωση. Ο Λόπε υποστήριζε μεγάλο νοικοκυριά· η γραφή ήταν το επάγγελμά του, όχι μόνο κλήση.
Σε αντίθεση με το ρομαντικό ιδεώδες του πεινασμένου καλλιτέχνη, ο Λόπε擁抱 το εμπορικό θέατρο αμετάνοια. Η τριάδα του αντικατοπτρίζει μια πραγματική, ρενασάντα αντίληψη του συγγραφέα ως τεχνίτη-επιχειρηματία.