Η Λατινική δεν έχει μία λέξη για «του/της/των». Χρησιμοποιεί κλητικές καταλήξεις (γενική πτώση) και προθέσεις ανάλογα με το συμφραζόμενο.
Το ουσιαστικό/αντωνυμία αλλάζει μορφή:
| Ουσιαστικό (Ονομ.) | Γενική «του/της/των...» | Παράδειγμα |
|---|---|---|
| puella (κορίτσι) | puellae | puellae liber = το βιβλίο του κοριτσιού / βιβλίο του κοριτσιού |
| dominus (κύριος) | domini | domini villa = το σπίτι του κυρίου |
| tempus (χρόνος) | temporis | temporis signum = σημάδι του χρόνου |
| Πρόσωπο | Γενική «του/της/των...» |
|---|---|
| Δικό μου | meus, mea, meum |
| Δικό σου (εν.) | tuus, tua, tuum |
| Δικό του/της/τους/τις | suus, sua, suum |
| Δικό μας | noster, nostra, nostrum |
| Δικό σας (πλ.) | vester, vestra, vestrum |
Συμπέρασμα: Προσδιορίστε την κλίση του ουσιαστικού, βάλτε το στη γενική. Ή χρησιμοποιήστε πρόθεση + αιτιατική. Δεν υπάρχει ανεξάρτητο «του/της/των».