Ο Σέκσπιρ ζωγραφίζει τον βασιλιά Ντάνκαν ως τον ιδανικό ηθικό άρχοντα—μία συνειδητή αντίθεση στην τυραννία που ακολουθεί.
Η δολοφονία του Ντάνκα δεν αφαιρεί απλώς έναν βασιλιά—σπάει τον ηθικό κόσμο. Η φύση επαναστάτεται (άλογα τρώνε άλογα, σκοτάδι το μεσημέρι), και η Σκωτία κατακλύζεται από χάος. Η αγιολογική απεικόνιση του Ντάνκα κάνει το έγκλημα του Μακμπέθ όχι απλώς πολιτικό αλλά ιεροσυλία.
Η συμπάθεια του κοινού για τον Ντάνκα κεντρίζει την τραγωδία: θρηνούμε όχι απλώς έναν χαρακτήρα, αλλά τον κόσμο που η θανάτου του καταστρέφει.