Arts >> Τέχνες και Ψυχαγωγία >  >> Βιβλία >> Λογοτεχνία

Αφηγηματικό Ποιήμα έναντι Ριμωμένου Ποιήματος

Πολλές λογοτεχνικές Türmen αποδεικνύουν αμοιβαία αποκλειστικές· για παράδειγμα, δεν μπορείτε να γράψετε ένα φανταστικό μνημόσυνο ή ένα επιστημονικοφανταστικό ταξιδιωτικό. Αυτό δεν έχει συμβεί με την αφηγηματική και τη ριμωμένη ποίηση, ωστόσο. Αν και δεν όλα τα μεγάλα αγγλικά αφηγηματικά ποιήματα έχουν ριμές, όπως το "Beowulf" και το "Παραδείσο Χαμένο" του John Milton θα επιβεβαιώσουν, πολλοί αφηγηματικοί ποιητές, από τον Geoffrey Chaucer στον Edmund Spenser, έχουν χρησιμοποιήσει ριμές.

Beowulf

Οι ιστορικοί θεωρούν το "Beowulf" το παλαιότερο υφιστάμενο παράδειγμα αγγλικής αφηγηματικής ποίησης. Ως σε όλο το στίχο της Παλαιάς Αγγλικής, ο ανώνυμος συγγραφέας του "Beowulf" δεν χρησιμοποίησε ριμές. Αντ' αυτού, οι στίχοι του χαρακτηρίζονται από εκτεταμένη χρήση αλλοίωσης και ομοφωνίας. Η αλλοίωση σημαίνει την επανάληψη συμφώνων. Η ομοφωνία είναι παρόμοια με την αλλοίωση, αλλά αφορά φωνήεντα και όχι σύμφωνα. Στην παλαιά αγγλική αφηγηματική ποίηση, η επανάληψη που προσφέρεται από την αλλοίωση και την ομοφωνία αντικαθιστά την απουσία ριμών. Στο παρακάτω παράδειγμα που λαμβάνεται από την αρχή του "Beowulf", ο ποιητής επαναλαμβάνει τον ήχο "g" στην πρώτη γραμμή, τον ήχο "th" (που αντιπροσωπεύεται από το αρχαίο γράμμα þ) στη δεύτερη γραμμή, το φωνήεν "eh" στη τρίτη γραμμή και το "sc" (που προφέρεται "sh" στην Παλαιά Αγγλική) στη τέταρτη γραμμή:

Hwæt! We Gardena in geardagum

þeodcyninga, þrym gefrunon,

hu ða æþelingas ellen fremedon.

Oft Scyld Scefing sceþena þreatum.

Canterbury Tales

Ο Geoffrey Chaucer πέθανε πριν καταφέρει να τελειώσει το μεγαλείο του "The Canterbury Tales", αλλά τα μέρη που άφησε πίσω του αποτελούν ανεξίτηλο ένα από τα πιο διαμείναντα έργα της υστερικής μεσαιωνικής αγγλικής λογοτεχνίας. Τα "Tales" είναι μια σειρά μικρότερων αφηγήσεων που μια ομάδα προσκυνητών ταξιδεύοντας στον ναό του Αγίου Θωμά του Beckett στη Canterbury λένε για να περάσουν τον χρόνο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους. Οι ιστορίες είναι συνήθως – αλλά όχι πάντα – κωμικές. Ο Chaucer ήταν ένας από τους πρώτους σημαντικούς αγγλικούς ποιητές που χρησιμοποίησε ριμές στην αφηγηματική του ποίηση, όπως στα παρακάτω στίχια που ξεκινούν το "General Prologue" στα "Canterbury Tales":

Whan that Aprille with his shoures soote
The droghte of Marche hath perced to the roote,
And bathed every veyne in swich licour,
Of which vertu engendred is the flour;
Whan Zephirus eek with his swete breeth
Inspired hath in every holt and heeth
The tendre croppes, and the yonge sonne
Hath in the Ram his halfe cours y-ronne,
And smale fowles maken melodye,
That slepen al the night with open ye
(So priketh hem nature in hir corages:
Than longen folk to goon on pilgrimages.

Spenser

Ο ηλιών του 16ου αιώνα Edmund Spenser παρήγαγε το πρώτο σημαντικό αγγλικό επικό ποίημα, "The Faerie Queene". Ο Spenser δυστυχώς πέθανε πριν καταφέρει να τελειώσει το επικό του, αλλά οι ειδικοί θεωρούν τα πρώτα πέντε βιβλία του ένα συνεκτικό ολόκληρο сам по себе. Ως ο Chaucer, ο Spenser χρησιμοποίησε ριμές στο υπέρ της αφηγηματικής ποίησης, αλλά σε αντίθεση με εκείνους του μεσαιωνικού του προκατόχου, οι ριμές του Spenser δεν ακολουθούν ένα απλό μοτίβο ζευγών. Αντ' αυτού, ο Spenser εξήγησε αυτό που οι λογοτεχνικοί κριτές τώρα ονομάζουν "Spenserian stanza", το οποίο χαρακτηρίζεται από ένα σχήμα ριμών ABABBCBCC, όπως στην παρακάτω στροφή από το Βιβλίο II, Canto V του "The Faerie Queene":

There Atin found Cymochles soiourning,
To serue his Lemans loue: for he, by kind,
Was giuen all to lust and loose liuing,
When euer his fiers hands he free mote find:
And now he has pourd out his idle mind
In daintie delices, and lauish ioyes,
Hauing his warlike weapons cast behind,
And flowes in pleasures, and vaine pleasing toyes,
Mingled emongst loose Ladies and lasciuious boyes.

Paradise Lost

Ο αγγλικός ποιητής και παμφλητοποιός John Milton θρέψε μια ζωelong επιθυμία να γράψει ένα αγγλικό επικό που θα ανταγωνιζόταν το "Faerie Queene" του Spenser. Ο Milton δημοσίευσε τελικά το "Paradise Lost" το 1667, όταν ήταν 59 ετών. Αν και οι κριτικοί εντοπίζουν την επιρροή του Spenser στο επικό του Milton για την πτώση του ανθρώπου, μια σημαντική διαφορά μεταξύ του "Faerie Queene" και του "Paradise Lost" αξίζει να σημειωθεί: η απουσία ριμών στο δεύτερο. Στο πρόλογο της δεύτερης έκδοσης του "Paradise Lost", ο Milton επίθεσε την σύμβαση της ριμής, σημειώνοντας ότι οι ελληνικοί και λατινικοί ποιητές δεν την χρησιμοποίησαν. Οι μεταγενέστεροι συγγραφείς δεν συμφώνησαν πάντα για την επιτυχία του πειράματος του Milton, ωστόσο. Ο John Dryden, σχεδόν σύγχρονος του Milton, δημοσίευσε zelfs μια έκδοση του "Paradise Lost" που μετέτρεψε τα τέλη των στίχων του Milton σε ηρωικά ζευγάρια. Μπορείτε να κρίνετε μόνοι σας πόσο καλά λειτουργεί το ποίημα του Milton χωρίς ριμές από το παρακάτω δείγμα που λαμβάνεται από το Βιβλίο I του "Paradise Lost":

What in me is dark
Illumine, what is low raise and support;
That to the highth of this great Argument
I may assert th' Eternal Providence,
And justifie the wayes of God to men.

Λογοτεχνία

Related Categories