Το Clair de Lune του Ντεμπύσι (από τη Suite bergamasque, 1890–1905) είναι γραμμένο σε Ντε♭ μαινόρ—πέντε βεμόλ, η εναρμονική δίδυμη της Ντο♯ μαινόρ. Αλλά η αρχική ενότητα, με το διάσημο μωτίφ φθίνουσας τρίτης, κεντρίζεται βαρυτικά στη κλίμακα Ντο♯ φυσικό μινωρ (η σχετική μινωρ). Η κατανόηση αυτής της κλίμακας ξεκλειδώνει το τοναλικό DNA του κομματιού.
Ντο♯ – Ρε♯ – Μι – Φα♯ – Σολ♯ – Λα – Σι – Ντο♯
Βαθμοί κλίμακας:
Αυτή είναι η κλίμακα—το αποθέμα ύψων. Η μελωδία χρησιμοποιεί αυτές τις νότες (πлюς χρωματικές αλλαγές: Λα♯, Σι♯, Μι♯, κ.λπ.) σε συγκεκριμένους ρυθμούς, артиκουλάσιον, αρμονίες και ηγεσία φωνών. Το κομμάτι διαμορφώνεται, εξερευνά παράλληλο μαινόρ (Ντε♭) και αναπτύσσει την πλήρη εντυπωσιακή παλέτα του Ντεμπύσι: ολόκληρες τόνους, modal χρωματισμοί, εκτεταμένες αρμονίες τρίτων (9ες, 11ες, 13ες).
Μην την ανακατασκευάζετε από την κλίμακα. Κατεβάστε την παρτίτα:
Η κλίμακα είναι το σκελετός. Η παρτίτα είναι το ζωντανό σώμα. Μελετήστε και τα δύο.