Η Έλα Φίτζτζεράλντ, η αδιαμφισβήτητα "Πρώτη Κυρία του Τραγουδιού", είχε μια καλά τεκμηριωμένη προτίμηση για τις αυτοβιογραφίες έναντι της μυθοπoiίας. Σύμφωνα με τους βιογράφους Στούαρτ Νικόλσον και Τάνια Λι Στουν, καθώς και διάφορες συνεντεύξεις, η Φίτζτζεράλντ ελκύονταν στις ιστορίες πραγματικής ζωής – απομνημονεύματα διασκηνοτεχνών, ιστορικών προσωπιοτήτων και συνηθισμένων ανθρώπων που ξεπέρασαν την εξαθλίωση. Βρήκε αυτές τις αφηγήσεις πιο συναρπαστικές από τα μυθιστορήματα, ίσως γιατί η δική της ζωή έμοιαζε με μια αυτοβιογραφία: ορφανή εφήβος που κέρδισε την Amateur Night στο Απόλλων, έγινε ηγέτης ορχήστρας του Τσικ Γουέμπ και τελικά κέρδισε τον легенδαρικό της τίτλο.
Η ανάγνωση υπηρετούσε ως ιδιωτική καταφύγιο από τις απαιτήσεις των συνεχών τουρνέ. Η Φίτζτζεράλντ μετέφερε συχνά βιβλία στο λεωφορείο της τούρνας, κλέβοντας στιγμές ανάμεσα στις εμφανίσεις για να βυθιστεί στη ζωή των άλλων. Αυτή η συνήθεια μαρτυρά για ένα περιέργο, αναστοχασμένο μυαλό που ζητούσε σύνδεση μέσω κοινών ανθρώπινων εμπειριών και όχι εφευρεμένων πλοκών.
Μεγάλα στη ζωή της, η Φίτζτζεράλντ έγραψε τις δικές της απομνημονεύσεις, Ella: My Life (με τον Στέφεν Ντρούρι, 1986), προσθέτοντας τη φωνή της στο είδος που αγάπησε. Το βιβλίο χρονικογραφεί τον εξαιρετικό της δρόμο από μια δύσκολη παιδότητα στο Γιογκέρς στην διεθνή αστεριά, προσφέροντας την ίδια αυθεντικότητα που αξιολόγησε στις ιστορίες των άλλων.
Η λογοτεχνική προτίμηση της Φίτζτζεράλντ αποκαλύπτει μια γυναίκα που αξιολόγησε την αλήθεια, την ανθεκτικότητα και την ηρεμητική δύναμη μιας ζωής που αφηγήθηκε με ειλικρίνεια – ποιότητες που ορίζουν και τη μουσική της.