Το «Everyday Use» της Άλις Γουόλκερ εστιάζει σε μια αγροτική μαύρη οικογένεια στη δεκαετία του 1970, όπου η άφιξη της εκπαιδευμένης, μετονομασμένης Ντι (Wangero) αναδύει σύγκρουση για κληρονομιά, αυθεντικότητα και τη σημασία οικογενειακών κληρονομιών—συγκεκριμένα, χειροποίητα πετσετώματα.
Η Ντι υιοθετεί αφρικανικό όνομα, φορέει «αφρικανικά» ρούχα, και φωτογραφεί την οικογένειά της ως αντικείμενα ανθρωπολογικής μελέτης. Ωστόσο, απορρίπτει το δοθέν της όνομα (που τίμα τη θεία της Ντίτσι) και μιλάει με τεχνητό νότιο προφορικό. Θέλει τα πετσετώματα ως απόρρητα—τοιχοκολλήματα για να εκθέσει την ανακτημένη ταυτότητά της—αγονοώντας τη ζωντανή παράδοση που αντιπροσωπεύουν.
Σηματισμένη από πυρκαγιά, τimide και αδιδακτη, η Μάγκι ξέρει τις ιστορίες που είναι ραμμένες σε κάθε μπλοκ πετσετώματος. Μάθαινε να πετσετώνει από τη γιαγιά Ντι και τη Μεγάλη Ντι. Η σύνδεσή της είναι απτής, προγονική και μη-παρωχηματική. Φοβάται να χάσει την ταυτότητά της αν τα πετσετώματα φύγουν από την καθημερινή χρήση της οικογένειας.
Η Μαμά αγαπά και τις δύο αλλά αναγνωρίζει την επιφανειακότητα της Ντι. Τελικά δίνει τα πετσετώματα στη Μάγκι, επιβεβαιώνοντας ότι η κληρονομιά ζει στην χρήση—«everyday use»—όχι στην έκθεση. Η απόφασή της είναι πράξη αντίστασης εναντίον της πολιτιστικής εμπορευματισμού.
Τα πετσετώματα ενσαρκώνουν την κεντρική τάση της ιστορίας: Είναι μουσειακά αντικείμενα ή λειτουργικές κληρονομιές; Το «καλλιτεχνικό» πλαισίωμα της Ντι εναντίον της «πρακτικής» κληρονομιάς της Μάγκι αντανακλά ευρύτερες διαμάχες για την ιδιοκτησία της μαύρης κουλτούρας στην 후-Civil Rights εποχή.
Η Γουόλκερ χρησιμοποιεί μεISTERLICH έναν οικιακό konflikt για να εξερευνήσει πώς η ράτσα, η τάξη, το φύλο και οι γενεαλογικές αλλαγές διαμορφώνουν την ατομική ταυτότητα.