Γιατί ο Ντρ Φάουστος Στρατεύεται στη Μαγεία: Η Κατάβαση στην Καταδίκη
Το Δόκτορ Φάουστος του Κρίστοφερ Μάρλοε απεικονίζει έναν σπουδαστή της οποίας η πνευματική υπερηφάνεια τον οδηγεί στην νεκρομαντεία. Οι κίνητροί του είναι τοξικό κокτέιλ φιλοτιμίας, περιέργειας και πνευματικής κενότητας:
- Ακατάσχετη διψιά για γνώση πέρα από τα συμβατικά ακαδημαϊκά όρια.
- Πνευματική περιέργεια για τους κρυφούς μηχανισμούς του σύμπαντος.
- Υπερηφάνεια και καυχήση – Πίστη στην δική του υπεροχή· επιθυμία να ξεπεράσει την ανθρώπινη φύση.
- Πειρασμός του Μεφιστοφέλη – Υποσχέσεις δύναμης, γνώσης και ψευδούς βεβαίωσης ότι δεν θα υπάρξουν συνέπειες.
- Έρως για δύναμη/έλεγχο επί της μοίρας, της φύσης και των χαμηλότερων όντων.
- Απογοήτευση από την παραδοσιακή μάθηση – Σκληροί ακαδημαϊκοί και θρησκευτικοί όριοι νιώθουν ως κλουβιά.
- Ελκύση της άμεσης ικανοποίησης – Η μαγεία προσφέρει συντομεύσεις στην εξουσία που η μελέτη δεν μπορεί.
- Διαφθορά της γνώσης – Χρήση απαγορευμένων τεχνών για εγωιστικούς σκοπούς, παραβίαση ηθικών και θείων νόμων.
Αυτές οι αφορμές καταλήγουν σε συμφωνία με τον Λουκیفερ: 24 χρόνια δαιμονικής υπηρεσίας σε обмін για την ψυχή του. Η τραγωδία δεν είναι απλώς η συμφωνία — είναι ότι ο Φάουστος την επιλέγει, απορρίπτοντας επαναληπτικά την μεταμέλεια μέχρι τις τελικές, ματαίες στιγμές.