Ο Σέκσπιρ δενLimited się στην ενσωμάτωση της μαγείας – τη χρησιμοποίησε για να εξερευνήσει τα όρια της εξουσίας, της γνώσης και της ανθρώπινης αυτονομίας. Σε τέσσερα κύρια έργα, οι υπερφυσικές δυνάμεις λειτουργούν διαφορετικά: ως πειρασμός, ως έλεγχος, ως νομική δίωξη, και ως ψυχολογική προβολή.
Οι Περιέργες Αδελφές δεν ρίχνουν μαγικά φίλτρα στον Μακμπέθ – μιλούν αλήθειες που αυτός στρέφει σε αυτοτελούς προφητεία. Το «Διπλό, διπλό, κόπος και ταραχή» δεν είναι επωδή βλάβης· είναι τελετουργία που αποκαλύπτει τι ήδη υπάρχει στην πλεονεξία του Μακμπέθ. Η μαγεία είναι επιστημική: παράγει γνώση που καταστρέφει τον γνώστη. Το φάντασμα του Μπάνκου (υπερφυσικό ή έκφραση της καρδιάς?) και οι φαντασίες (οπλισμένο κεφάλι, αιματηρό παιδί, στεφανωμένο παιδί) αναβαθμίζουν τον ψυχολογικό πόλεμο.
Η «τέχνη» του Πρσπέρο είναι ρητά μαθημένη – βιβλία, μελέτη, πειθαρχία. Εντολέει σε πνεύματα (Αριέλ), ελέγχει τον καιρό, ορχηστρώνει το ναυάγιο. Αυτή είναι μαγεία ως μηχανική: ακριβής, οργάνων, ηθικά αμφίβολη. Σκλαβώνει τον Καλίμπαν («αυτό το πράγμα του σκότους εγώ / Αναγνωρίζω δικό μου») και χειραγωγεί τον έρωτα του Φερδινάντο και της Μιράντας. Η λύση του έργου – ο Πρσπέρος σπάει την ράβδο του, βυθίζει το βιβλίο του – είναι η απόρριψη του ίδιου του ελέγχου. Η μαγεία εδώ αντικατοπτρίζει ταυτόχρονα την αποικιακή εξουσία και την καλλιτεχνική δημιουργία.
Συν-γεγραμμένο με Ντέκερ και Φορντ, αυτό το οικιακό δράμα εστιάζει στην Ελίζαμπεθ Σόιαρ, φτωχή, περιθωριακή γυναίκα κατηγορουμένη για γοητεία. Το «οικειακό» της πνεύμα (μαύρος σκύλος που λέγεται Τομ) μπορεί να είναι πραγματικό ή παραίτηση. Το έργο εκθέτει πώς οι κοινότητες προβάλλουν τις άγχους τους σε ευάλωτες γυναίκες – και τις τιμωρούν για τις δικές τους αμαρτίες. Η μαγεία εδώ είναι κοινωνική κατασκευή: η Σόιαρ γίνεται μάγισσα γιατί οι γείτονές της χρειάζονται μια μάγισσα.
Το Φάντασμα δεν είναι «μαγεία» στο Sinne των ριχμένων μαγιών – είναι φάντασμα, ψυχή Καθολικού στην Κατάρα που ζητάει Προτεσταντική εκδίκηση. Η πραγματικότητά του επιβεβαιώνεται από πολλούς μάρτυρες (Οράτιο, Μαρκέλλους, Μπαρνάρντο), αλλά η φύση του παραμένει αμφίβολη: θειϊκή δικαιοσύνη; δαιμονική πειραστική; ψυχολογική προβολή; Το Φάντασμα κινεί την τραγωδία όχι μέσω μαγείας αλλά μέσω αποκάλυψης – η τελική μαγική πράξη.
Σε κάθε περίπτωση, η μαγεία αντανακλά και δεν αντικαθιστά την ανθρώπινη επιλογή. Ο Μακβέθ επιλέγει βασιλοκτόνημα. Ο Πρσπέρος επιλέγει χειραγώγηση. Η κοινότητα του Εντμοντον επιλέγει εκδίκηση. Ο Αμλέτος επιλέγει εκδίκηση. Το υπερφυσικό παρέχει την ευκαιρία, όχι τον προορισμό. Η μαγεία του Σέκσπιρ είναι κάτοπτρο – παραμορφωτικό, διευκρινιστικό, αλλά πάντα δείχνει το ανθρώπινο πρόσωπο.