Όχι. «Όλος ο κόσμος αγαπάει έναν κλόουν» είναι ένα συναισθηματικό κλισέ, όχι δημογραφικό γεγονός. Ένα σημαντικό μειονέκτημα γνωρίζει authentικό φόβο — και οι λόγοι βυθίζονται βαθιά.
Ο φόβος για τους κλόουν (κουλροφοβία) είναι τεκμηριωμένο συγκεκριμένο φόβο. Οι μελέτες υποδεικνύουν ότι το 5-10% του γενικού πληθυσμού εμφανίζει σημαντική ανια σα κλόουν· οι ποσοστά είναι υψηλότερα στα παιδιά. Δεν είναι απλή αποropoια — μπορεί να προκαλέσει πανικό, αποφυγή και σαρκικό δέος.
Ιστορικά, οι κλόουν και οι τρικστέρ — Αρλεκίνο, Χεγιόκα, ο Γουστός της Αύλης — ουσιασματοποιούν την ακαταστασία, την αλήθεια και την κοινωνική ανατροπή. Είναι φιγούρες και γέλωτος και άγχους, άδειες να χλευάζουν την εξουσία και να διαβαίνουν σύνορα. Ο «τρομακτικός κλόουν» δεν είναι σύγχρονο εφεύρεμα· είναι η σκιά πλευρά του αρχετύπου, πάντα παρών.
Η αγάπη για τους κλόουν είναι πραγματική αλλά όχι ολική. Η συγκατάθεση και το πλαίσιο έχουν σημασία — ειδικά με τα παιδιά. Η κόκκινη μύτη δεν χαρίζει ανοσία από τον φόβο.