Η απόφαση του Bilbo Baggins να κρυβεί την αλήθεια για το One Ring από την company του Thorin είναι μια από τις πιο συζητούμενες στιγμές στο The Hobbit. Ο Tolkien δίνει πολλαπλές συνδεδεμένες αιτίες—και πρακτικές και ψυχολογικές.
Ο Bilbo φοβάται ότι μπορεί να αρπάξουν το Δαχτυλίδι με βία. Οι Νάοι απεικονίζονται ως possessive του θησαυρού (dragon-sickness); ένα μαγικό δαχτυλίδι που δίνει αορατότητα θα ήταν ανεξάγαστο.
Ακόμα ο ίδιος ο Bilbo δεν καταλαβαίνει πλήρως το Δαχτυλίδι. Αισθάνεται ότι είναι επικίνδυνο—«θα ήταν ο θάνατός του» να αφήσει άλλους να το χρησιμοποιήσουν. Η μυστικότητα γίνεται containment.
Η αποκάλυψη του Δαχτυλιδιού μπορεί να ωθήσει τον Bilbo σε ηγετικό ρόλο που δεν ζήτησε ποτέ. Είναι burglar, όχι commander.
Σε αυτό το σημείο, είναι απλώς ένα «μαγικό δαχτυλίδι». Το πλήρες lore (Sauron, Nazgûl, Mount Doom) είναι άγνωστο σε αυτόν. Δεν μπορεί να εξηγήσει αυτό που δεν καταλαβαίνει.
Ο Bilbo είναι διαλυμένος: το Δαχτυλίδι είναι useful (έκφυγη από goblins, κατεπείγουσα επίβλεψη Smaug) αλλά troubling. Το βάζει στη τσέπη τόσο για να το κρατήσει όσο για να το κρατήσει μακριά από τον εαυτό του—ένα paradox που προανunció το βάρος του Frodo.
Διαφωνούμενο. Ορισμένα το λένε deliberate deception· άλλα, prudent secrecy μεταξύ συμμαχών που μπορεί να κακοποιήσουν δύναμη. Ο Tolkien αφήνει την ηθική αμφιβολία εσκεμμένη—το «white lie» του Bilbo σπέρνει το σπόρο της φθοράς του Δαχτυλιδιού.