Ο Ρόμεος δεν «πειθει» τον Φαρμακοποιό—εκμεταλλεύεται την απογοήτευσή του. Η σκηνή (5.1) είναι μια συναλλαγή αμοιβαίας ανάγκης:
Ρόμεος: Βλέπει τη φτώχεια («λιμός στα γένια σου», «η πτωχεία κρέμεται στους ώμους σου»). Προσφέρει 40 ντουκάτα (≈20.000$ σήμερα).
Φαρμακοποιός: «Θνητά φάρμακα έχω, αλλά ο νόμος της Μάντουας / Είναι θάνατος για όποιον τα διακινεί.»
Ρόμεος: «Ο κόσμος δεν είναι φίλος σου ούτε ο νόμος του κόσμου; / Ο κόσμος δεν δίνει νόμο που να σε κάνει πλούσιο. / Άρα μην είσαι φτωχός, αλλά σπάσε τον, και πάρτε αυτά.»
Φαρμακοποιός: «Η φτώχεια μου, όχι η βούλησή μου, συμφωνεί.» Παραδίδει το δραχμή.
Το φάρμακο είναι πραγματικό η Ιουλίετα ζει. Το «καλοσχεδιασμένο» σχέδιο του Ρόμεου αποτυγχάνει λόγω έλλειψης πληροφορίας, όχι όρεξης. Η φτώχεια του Φαρμακοποιού γίνεται το όργανο της διπλής αυτοκτονίας.