Η Αντιγόνη δεν διαθέτει καμία επίσημη πολιτική εξουσία—είναι γυναίκα, πριγκίπισσα χωρίς θρόνο, σε μια σκληρή πατριαρχική κοινωνία (η Θήβα του Κρέοντα). Ωστόσο, ασκεί βαθιά ηθική και συμβολική δύναμη:
Απευθύνεται στους «αγράπτους νόμους» των θεών (θείος νόμος > ανθρώπινος νόμος). Η ταφή του Πολυνείκους είναι θρησκευτική υποχρέωση, όχι πολιτική απειθήσεις. Αυτό τοποθετεί τον Κρέοντα ως παραβάτη.
Ταφτεί τον Πολυνείκεα αυτοσχέδια, στο φως της ημέρας, εξασφαλίζοντας μάρτυρες. Η πράξη της είναι λόγος—πραγματευμένη μαρτυρία. Ο Χορός, ο Φύλακας, ο Αίμων, ο Τειρεσίας, οι γέροντες της Θήβας γίνονται κοινό της ηθικής στάσης.
Οι αντιπαραθέσεις της με τον Κρέοντα (στ. 441–525, 905–943) είναι λογικές, θεολογικές και συναισθηματικά καταστρεπτικές. Αναδιαμορφώνει την «υπακοή» ως προδοσία ανώτερου νόμου.
Η αυτοκτονία της στο σπήλαιο (εκτός σκηνής) απορρίπτει το θέαμα της δημόσιας εκτέλεσης από τον Κρέοντα. Ελέγχει τον θάνατό της. Η الناتική αλυσίδα (αυτοκτονία Αίμωνα → αυτοκτονία Ευρυδίκης) καταστρέφει τον οίκο του Κρέοντα. Νικήσας τον ηθικό πόλεμο.
Η δύναμη της Αντιγόνης είναι ηθική βαρύτητα—εκκαμπτίζει το σύμπαν της τραγωδίας προς τη δικαιοσύνη μέσω του απλών βάρους του «Όχι» της.