Στο Ρόμεο και Ιουλιέτα Πράξη 1, η "αγάπη" του Ρόμεο για την Ροζαλίν είναι εκτελεστική, λογοτεχνική pose:
Όταν ένας σερβιτόρος αναφέρει ότι η Ροζαλίν δεν θα έρθει, η απόκριση του Ρόμεο—"Ποια κυρία είναι αυτή που πλουτίζει το χέρι / Εκείνου του ιππότη;"—δεικνύει αμέση αποσύνδεση. Δεν θρηνεί την απουσία της· σαρώνει για το επόμενο αντικείμενο.
Με την Ιουλιέτα, η γλώσσα του μεταβάλλεται από αυτοαπορροφημένο παράδοξο σε κοινό σονέτο (Πράξη 1, Σκηνή 5), μετά αμοιβαίες υσχερίες. Η Ροζαλίν ήταν πρόβα· η Ιουλιέτα ξεσπά authentική αμοιβαία πάθος.
Ο Shakespeare χρησιμοποιεί την Ροζαλίν για να εκθέσει τη διάκριση μεταξύ ποιητικής σύμβασης και αυθεντικής επιθυμίας.