Kiss Me, Kate (Porter/Fields, 1948) υφαίνει το The Taming of the Shrew του Shakespeare σε μιούζικλ κωμωδία πίσω από τις κούρτίνες. Κεντρικά θέματα:
Τα όρια διαλύονται: ο Fred (Petruchio) και η Lilli (Katherina) είναι οι χαρακτήρες τους. Ο έξω από την σκηνή πόλεμος τους καθρέφτει τη σκηνική μάχη. Οι γραμμές θολώνονται—«Πού τελειώνει το παιχνίδι και αρχίζεμαι εμείς;»
Ο ερωτισμός = πόλεμος. Ο Fred και η Lilli μονωμάχουν με σπίθα, ζήλια, σαμποτάζ. Το πλοκό «δαμάζοντας τη σκαλωσιά» γίνεται μεταφορά για τη διαπραγμάτευση ισότητας στην κοινωνία—κανένας δεν υποτάσσεται πραγματικά· φτάνουν σε εκεχειρία.
Το acting τους επιτρέπει να εκφράσουν απαγορευμένα συναισθήματα ασφαλώς. Το «Brush Up Your Shakespeare» (gangsters) και το «Too Darn Hot» (ομάδα) δείχνουν το θέατρο ως κοινωνική χαρά και προσωπική διαφυγή.
Το παιχνίδι-στον-παιχνίδι κριτικάρει την ελισαβετιανή πατριαρχία, αλλά η κορνίζουσα ιστορία υποβαθμίζει την: η Lilli είναι αστέρα με εξουσία· ο Fred τη χρειάζεται. Το «δαμάζω» είναι αμοιβαίο.
Ο Fred σκηνοθετεί/προσώπει· η Lilli απειλεί να φύγει για Χόλυγουντ. Το show επιβιώνει μόνο όταν συνεργάζονται. Οι γκάνγκστερς (comic relief) εκτιμούν την τέχνη για χρήματα—αντίθεση.
Τελικά: Ο έρως απαιτεί παραίτηση του φωτός της ριμπάς, όχι του εαυτού.