Τοπίο του «Περιμένοντας τον Γκόντο»: Γυμνή Οδός, Φυλλολός Δένδρο, Υποστατικό Πουθενά
Το Περιμένοντας τον Γκόντο του Σαμουέλ Μπέκετ γίνεται σε μια γυμνή, αγροτική οδό με ένα μόνιμο φυλλολό δέντρο — ελαχιστοποιημένο, καθολικό, αχρονικό.
Σκηνοθετικές Οδηγίες (Πράξη I)
«Μια αγροτική οδό. Ένα δέντρο. Εσπέρα.»
Συμβολική Αντήχηση
- Πουθενά & Πανταχού: Καμία χώρα, εποχή, ή συγκεκριμένοτητα — υποστατικό πουθενά.
- Το Δέντρο: Μόνο λανδμάρκ· αποκτά λεπτά φύλλα στην Πράξη II (ψευδής ελπίδα, περάσιμον χρόνου).
- Βράχος/Λόφος: Ο Βλαντιμίρ και ο Εστραγκον κάθονται/κοιμούνται πάνω του — φυσική αναγógicoτητα.
- Ουρανός/Φως: Μόνος δείκτης χρόνου (κυκλοι ημέρας/νύχτας).
Ο Μπέκετ επέμενε στην ελαχιστοποίηση: «Δεν ήθελα ένα δέντρο που να φαίνεται σαν δέντρο — ήθελα ένα δέντρο που να φαίνεται σαν η ιδέα ενός δέντρου.» Το τοπίο εξωτερικοποιεί την εσωτερική έρημο των χαρακτήρων.